Een dierbare gedenken

Hoe gedenk jij een dierbare overledene?

Vorige week was het 15 jaar geleden dat mijn moeder stierf. Ik wilde haar gedenken maar wist niet hoe. Een aantal keren denken: ‘Vandaag is het 15 jaar geleden dat…’ voelde onbevredigend. Een foto neerzetten  en een kaarsje erbij aansteken hielp al wat.
Op haar geboortedag in juni pluk ik altijd haar favoriete bloemen uit de moestuin, pioenrozen, om bij haar foto te zetten. In jubileumjaren als 75 en 80 zoek ik familie op, om aan de hand van oude dia’s herinneringen op te halen.
Nu verlangde ik naar meer en ging er echt voor zitten. Het overlijden van één van mijn beste vriendinnen is ook vers. Dat maakt het gemakkelijk om stil te staan bij de vergankelijkheid en om de levens van anderen te gedenken.

De tekst die ik bij beide afscheidsmomenten voorlas, uit ‘The heart of understanding’ van Thich Nhat Hanh, zocht ik op en las ik opnieuw. Hardop. Zo prachtig en troostend. Over vallende bladeren die niet bang zijn om los te laten en die de bomen voeden. Ik heb het voor je opgenomen als audio-bestand. Beluister het hier als jij ook behoefte hebt aan zo’n moment van bezinning.

Ook twee vragen hielpen me de verbinding met mijn moeder te voelen:
– Waar ben ik je dankbaar voor?
– Aan welke momenten denk ik met plezier terug?
Nadat ik op iedere vraag 5 antwoorden omhoog had laten borrelen was ik tevreden en vervuld.

Wil jij samen met anderen stilstaan bij Gedenken en Vergankelijkheid?
Je bent welkom op de Inspiratiekring op woensdag 26 november van 19.30 -21.45 in Utrecht. Het thema is LevensKunst en Gedenken. Meld je nu aan, want er is plek voor maximaal 12 deelnemers! Bijdrage € 15.

Wil je jouw manieren om te gedenken nu delen?  Beschrijf je ervaring dan hieronder. Dankjewel.

Comments

  1. Wat een waardevolle bijdrage dit blog. Ik ga hem zeker voor je delen. Geluisterd naar de tekst. Mooi ik kende deze nog niet. Precies de antwoorden op jou gestelde vragen hebben er voor bezorgt dat ik destijds voor mijn moeder een tekst kon maken om te lezen tijdens het afscheid aan haar.
    Ik mocht altijd alles! Ze stimuleerde me in alles wat ik wilde ontdekken, doen, ervaren, enz. Ze benaderde me als een gelijke, maar tegelijkertijd was ik haar dochter. In haar veiligheid en geborgenheid. Ik ben nog altijd dankbaar voor de lessen en de begeleiding die ik van haar kreeg.
    Als ik vragen heb stel ik ze nog altijd. En ik krijg altijd antwoord op een bepaalde manier.
    Gedenken kan haast iedere dag even. Ook onbewust. Fijn dat het er mag zijn. Vol liefde genieten van wat er was. En eigenlijk beseffen dat het er nog steeds is.
    Net zoals het blad aan de boom… Life Just is.

Speak Your Mind

*