Lente en Omgaan met afwijzing

Ben je blij dat de lente in aantocht is?
Of ben je er nog niet klaar voor?

Dat laatste heb ik. Heb nog helemaal geen zin om blij te moeten zijn omdat de vogeltjes beginnen te fluiten, de krokussen in bloei staan en mensen weer verliefd worden.

Hoe kan dat nou, vroeg ik me af. Nou, volgens mij komt dat omdat het winterproces nog niet is afgerond. Zoals de bomen hun krachten terug trekken in de wortels, om uit te rusten, voor te bereiden en krachten te verzamelen, zo geldt dat ook voor mij. In de winter trek ik me terug in mijn diepste wezen. Om uit te rusten, te leren van het afgelopen jaar, plannen te maken voor het nieuwe jaar en krachten te verzamelen om, als de zonnestralen sterk genoeg zijn, in actie te komen.
Maar het is nog niet zover. In het terugtrekken kom ik oud zeer tegen dat gezien wil worden. Geheeld, opgelost, en van geleerd.
Als ik dat proces niet goed door- en afmaak word ik net als zo’n slappe krokus die bij de eerste zonnestraal z’n kopje al boven de grond stak, maar niet genoeg kracht had om een beetje nachtvorst het hoofd te bieden, en nu met hangen en wurgen nog een beetje doorbloeit. Maar van harte gaat het niet. Die moet zijn vroege opkomst nu bezuren.

Het donker wat ik tegenkwam deze winter was de pijn van afwijzing. Ken je dat? Afgewezen worden?
Ik denk dat veel mensen doen wat anderen willen of zeggen wat anderen willen horen omdat ze bang zijn om afgewezen te worden.

Zelf zeg ik vaak dingen die anderen niet willen horen, of confronteer mensen met vragen waar ze zelf nog niet over hebben nagedacht. Het resultaat daarvan is inderdaad dat ik vaak wordt afgewezen. Zo vaak dat het een rode draad in mijn leven is: Bij de studentenjaarclub mocht ik toch niet meedoen, bij mijn eerste werkgever werd ik na 3 jaar ontslagen, en mijn vader vond de meeste dingen die ik na mijn 30ste deed onbegrijpelijk. Nu vindt een opdrachtgever mij zo confronterend dat ik niet meer hoef terug te komen.

Hoezeer ik ook mijn best doen om ‘erbij te horen’, toch gebeurt dit telkens weer. Frustrerend en inderdaad, pijnlijk. Opnieuw ging ik daarom bij mezelf te rade naar de oorzaak van dit patroon. Door de pijn te voelen, het verdriet, de boosheid kwam ik terecht in de laag die zich daaronder bevindt.
Daar kwam ik tot mijn verrassing bij een deel van mezelf wat ‘niet wil’. Echt niet wil deelnemen en niet in staat is in beweging te komen noch contact te maken met anderen. Een soort bevriezing. Op deze plek in mijzelf was ik nog nooit geweest. Fascinerend. Niet perse leuk, maar hee, niemand heeft beloofd dat het leven alleen maar leuk zou zijn.
Door te voelen hoe een deel van mezelf niet wil, realiseer ik me dat dat deel eigenlijk de wereld afwijst. En hier zit de spiegel: Daar waar ik afwijs, word ik ook afgewezen.
Na een tijd in contact te zijn met dat niet willen, wil mijn lichaam zich bewegen. Het oude vastgeroeste van zich afschudden. Net als dieren die ergens van geschrokken zijn. Wij hebben dat afgeleerd en zetten schrik vast in ons lijf, waar het jaren kan blijven zitten. Met allerlei onproductieve of pijnlijke patronen tot gevolg. Dit van me afschudden, loslaten uit mijn systeem maakt me vrijer. De volgende dag al merk ik in het contact met anderen dat er weer een sluier tussen mij en de wereld is verdwenen. Wat heerlijk!
Tegelijk voel ik ook dat een deel ervan nog in de onderstroom voelbaar is. Het is een proces, een spiraal. Telkens kom ik langs dezelfde thema’s, steeds op een dieper nivo. En telkens bevrijd ik een stukje. Zo word ik steeds vrijer.

Laat die lente toch maar komen!

Zorg ook dat je lentefris bent als de lente echt begint en doe mee aan de Lente Verdiepingsdag!

Comments

  1. Marike Jonker says:

    Ha Annette,
    Wat heb je dat prachtig opgeschreven!
    Marike

  2. Annette Polman says:

    Reactie van Marieke:

    ‘Prachtig stuk over jezelf en zo herkenbaar. En daardoor helend en wat milder voor mezelf, dank daarvoor.’

    Dat doet mij dan weer goed om te horen, want het is best spannend om zo open te zijn…

  3. Prachtig Annette!
    Zo mooi en precies beschreven.
    Wat fijn dat je dit deelt. Ik hoop dat er veel mensen naar je verdiepings-dag gaan komen.
    Je bent een voorbeeld en practise what you preach…
    liefs Anne uit Spanje.

  4. Annette Polman says:

    Reactie van Cora:

    ‘Je verhaal van die overgang van winter naar lente komt me heel bekend voor. Ik voel zo’n zelfde weerstand.
    Ik herken bij jou ook het thema ‘afwijzing’.
    Ook ik bleek zo’n hobbel te hebben naar de vrijheid van de lente. Bij mij heet het ‘autoriteitsgevoeligheid’ en de behoefte om met alles wat ‘autoriteit’ heeft of wie ik het toedicht de strijd aan te gaan. Ik zie het ondertussen als afwijzing van mijn eigen leiderschap, door mijzelf.
    De oorzaak zag ik vorige week via de voice dialogue.

    Ook van mij mag de lente over een weekje wel komen….’

Speak Your Mind

*